Porozumienie między Ministerstwem Komunikacji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Związkowym Ministerstwem Komunikacji i Gospodarki Energetycznej Republiki Austrii w sprawie przewozu osób w przekraczającej granice państwowe regularnej komunikacji autobusowej z dnia 1 marca 1966 r.

 

W dążeniu do uregulowania przewozu osób w regularnej komunikacji autobusowej przekraczającej granice obszaru obu państw, Ministerstwo Komunikacji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Związkowe Ministerstwo Komunikacji i Gospodarki Energetycznej Republiki Austrii zgodziły się postępować w myśl następujących postanowień:

 

Art. 1

W rozumieniu niniejszego porozumienia:

1. za autobus uważa się każdy pojazd przeznaczony do przewozu osób, w którym łącznie z miejscem dla kierowcy znajduje się więcej niż 9 miejsc siedzących;

2. za regularną komunikację autobusową uważa się przewóz osób autobusami na określonych trasach, według rozkładów jazdy i taryf podanych do publicznej wiadomości, z prawem przyjmowania i wysadzania podróżnych na punktach początkowych i końcowych oraz na określonych w koncesji (zezwoleniu) przystankach na trasie.

 

Art. 2

Dla utworzenia i prowadzenia linii autobusowej przekraczającej granice państwowe wymagane są koncesje (zezwolenia) właściwych władz obu państw.

 

Art. 3

Jeżeli władza kraju ojczystego przedsiębiorstwa zamierza wyrazić zgodę na jego podanie o koncesję (zezwolenie) obejmującą obszar innego państwa, jeden egzemplarz podania o koncesję (zezwolenie) przesyła władzy drugiej Umawiającej się Strony. Przez to potwierdza ona, że przedsiębiorstwo to jest odpowiedzialne i zdolne do wykonania swego zadania.

 

Art. 4

1. Koncesje (zezwolenia) udzielane będą przez te władze na odcinek trasy przechodzącej przez obszar ich państwa. Zakłada się między innymi, że koncesje (zezwolenia) będą udzielane na zasadach wzajemności. Wobec tego przy udzielaniu koncesji (zezwolenia) na regularną komunikację autobusową przedsiębiorstwu jednego państwa należy na tę samą trasę udzielić koncesji (zezwolenia) na regularną komunikację autobusową na tych samych warunkach przedsiębiorstwu wyznaczonemu przez władzę drugiego państwa. Zasada wzajemności może być wykorzystana również w okresie późniejszym.

2. Obie władze wystawiają koncesje (zezwolenia) na okres 5 lat.

3. Udzielone koncesje (zezwolenia) wymieniać będą pomiędzy sobą obie władze (w 2 egzemplarzach) w możliwie najkrótszym czasie.

4. Wobec tego, że Polska Rzeczpospolita Ludowa i Republika Austrii nie mają wspólnej granicy, wykonanie udzielonych w myśl ust. 1-3 koncesji (zezwoleń) związane jest z warunkiem udzielenia przez właściwe władze państw tranzytowych przez prawo tych państw wymaganych zezwoleń.

 

Art. 5

Koncesje (zezwolenia) na regularną komunikację autobusową, przekraczającą granice państwowe uprawniają zasadniczo do przewozu podróżnych tylko przez granicę. Obsługa ruchu lokalnego (kabotaż) na obszarze innego państwa wymaga specjalnego zezwolenia.

 

Art. 6

1. Przedstawiciele właściwych ministerstw obu państw będą się spotykać (o ile będzie to potrzebne) w celu omówienia i uzgodnienia:

1. linii autobusowych, które mają być prowadzone,

2. rozkładów jazdy,

3. cen przejazdów,

4. warunków przewozu,

5. wniosków przedsiębiorstw dotyczących rozszerzenia, ograniczenia albo zawieszenia linii autobusowych.

2. W pilnych przypadkach przedstawiciele właściwych ministerstw mogą informować się wzajemnie o decyzjach pisemnie, dalekopisem, telegraficznie lub telefonicznie.

 

Art. 7

1. Rozkłady jazdy linii autobusowych, przekraczających granice państwowe, powinny być ogłaszane w urzędowych rozkładach jazdy obu państw.

2. Przy ustalaniu cen przejazdów obowiązuje zasada jednolitej taryfy.

3. Sprzedaż biletów na przejazd może być prowadzona tylko zgodnie z przepisami dewizowymi państwa, na którego obszarze sprzedaż ta się odbywa.

 

Art. 8

W celu nadzoru nad utworzonymi na podstawie niniejszego Porozumienia liniami autobusowymi właściwe ministerstwa obu Państw przekazują sobie wzajemnie po dwa stałe bilety wolnej jazdy na okaziciela, ważne na wszystkie linie autobusowe przekraczające granice obu państw.

 

Art. 9

Właściwe ministerstwa będą sobie wzajemnie podawać liczbę pasażerów przewiezionych przez ich przedsiębiorstwa regularnej komunikacji autobusowej, liczbę przejechanych kilometrów i pasażem-kilometrów najpóźniej w miesiąc po upływie kwartału, względnie przy liniach sezonowych w miesiąc po upływie okresu eksploatacyjnego.

 

Art. 10

1. Wobec przedsiębiorstw prowadzących regularną komunikację autobusową, które za przekroczenie przepisów prawnych drugiego państwa, a zwłaszcza za naruszenie przepisów ruchu drogowego, transportu samochodowego, paszportowych, celnych i dewizowych zostały w innym państwie ukarane, władza kraju macierzystego postąpi stosownie do obowiązujących przepisów prawa.

2. Jeżeli przedsiębiorstwu prowadzącemu regularną komunikację autobusową koncesja (zezwolenie) zostanie cofnięta przez jedną z obu władz koncesyjnych, należy o tym odwrotnie pisemnie powiadomić odnośną władzę innego państwa. W takim przypadku władza kraju macierzystego jest uprawniona na miejsce tego przedsiębiorstwa zaproponować do prowadzenia linii autobusowej inne odpowiednie przedsiębiorstwo.

 

Art. 11

1. Niniejsze Porozumienie wchodzi w życie w 14 dni po jego podpisaniu.

2. Porozumienie zawiera się na czas nieokreślony. Może ono być pisemnie wypowiedziane przez każdą ze Stron, najpóźniej na trzy miesiące przed upływem każdego roku kalendarzowego, z ważnością do końca roku.