Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii o międzynarodowych przewozach drogowych podróżnych i ładunków z dnia 22 grudnia 1972 r.

Umawiające się Strony, biorąc pod uwagę wzajemne potrzeby ich wymiany kulturalnej, turystycznej i handlowej oraz w związku z tym, dążąc do rozwoju współpracy w dziedzinie międzynarodowych przewozów samochodowych między Umawiającymi się Stronami i tranzytem przez ich terytoria, postanowiły zawrzeć niniejszą Umowę.

Art. 1

Każda z Umawiających się Stron przyznaje przewoźnikom drugiej Umawiającej się Strony prawo wykonywania zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy przewozów podróżnych i ładunków między obu państwami oraz tranzytem przez ich terytoria pojazdami samochodowymi, zarejestrowanymi na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Prawo, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się tylko przewoźnikom, którzy są uprawnieni do wykonywania na terytorium swojego państwa przewozów podróżnych i ładunków przewidzianych w niniejszej Umowie.

 

Przewozy podróżnych 

Art. 2

Przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony mogą wykonywać regularne przewozy podróżnych na terytorium drugiej Umawiającej się Strony i tranzytem przez to terytorium pod warunkiem otrzymania uprzedniego zezwolenia właściwych władz drugiej Umawiającej się Strony.

Za "przewóz regularny" uważa się przewóz na linii autobusowej, wykonywany zgodnie z ogłoszonymi warunkami umowy przewozu, taryfą i rozkładem jazdy na określonej trasie, z wyznaczonymi na niej miejscami (przystankami) do wsiadania i wysiadania podróżnych.

Właściwe władze Umawiających się Stron uzgadniają tryb wydawania zezwoleń, o których mowa w ust. 1.

 

Art. 3

Przewozy podróżnych, które nie są przewozami regularnymi, nie wymagają zezwolenia właściwych władz drugiej Umawiającej się Strony.

Przewozy ładunków 

Art. 4

Przewozy ładunków między obu państwami oraz tranzytem przez ich terytoria, z wyjątkiem przewozów wymienionych w art. 5 niniejszej Umowy, podlegają systemowi zezwoleń.

Właściwe władze Umawiających się Stron wzajemnie przekazują sobie zezwolenia in blanco na wykonywanie przewozów ładunków w liczbie określonej we wzajemnym porozumieniu kontyngentów. Władze te również określają we wzajemnym porozumieniu rodzaje stosowanych zezwoleń.

Zezwolenia, o których mowa w ust. 2, wydawane są przewoźnikom przez właściwe władze państwa rejestracji pojazdu samochodowego.

Zezwolenie na przewóz ładunków między obu państwami daje również prawo do wykonywania przewozu w przeciwnym kierunku z terytorium drugiej Umawiającej się Strony do kraju przewoźnika.

 

Art. 5

Nie wymagają zezwoleń:

• przewozy rzeczy przesiedlenia,
• przewozy ładunków na i z międzynarodowych targów i wystaw,
• przewozy zwierząt, pojazdów i sprzętu sportowego na imprezy sportowe,
• przewozy aparatury do zdjęć filmowych, nagrań radiowych i telewizyjnych,
• przewozy dekoracji i rekwizytów teatralnych, instrumentów muzycznych i akcesoriów na imprezy artystyczne,
• przejazdy próżnych samochodów jednej Umawiającej się Strony, które mają zastąpić środki transportowe uszkodzone na terytorium drugiej Umawiającej się Strony lub na terytorium państwa trzeciego, pod warunkiem, że kierowcy tych samochodów złożą odpowiednie oświadczenia władzom granicznym drugiej Umawiającej się Strony,
• przewozy zwłok,
• inne przewozy w przypadkach przewidzianych w przepisach wewnętrznych Umawiających się Stron.

Zwolnienie przewozów wymienionych pod lit. c, d, e od wymogu zezwoleń stosuje się pod warunkiem, że przewożony ładunek zostanie z powrotem wywieziony.

 

Art. 6

Każda Umawiająca się Strona zastrzega sobie prawo wymagania na swoim terytorium, oprócz zezwoleń, o których mowa w art. 4 niniejszej Umowy, specjalnych zezwoleń na przewozy wykonywane pojazdami samochodowymi, których ciężar lub rozmiary, z ładunkiem lub bez ładunku, przekraczają ciężar lub rozmiary dopuszczone na tym terytorium, jak również na przewozy materiałów niebezpiecznych.

Art. 7

Wymagane zezwolenia przewozowe powinny znajdować się w pojazdach samochodowych każdej Umawiającej się Strony znajdujących się na terytorium drugiej Umawiającej się Strony i być okazywane na żądanie właściwych organów.

Art. 8

Przy zarobkowym przewozie ładunków między terytoriami obu Umawiających się Stron stosuje się postanowienia artykułów 1-41 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CM R), podpisanej w Genewie dnia 19 maja 1956 r.

Postanowienia różne 

Art. 9

Przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony nie są uprawnieni do wykonywania przewozów podróżnych lub ładunków między dwoma miejscami położonymi na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, chyba że uzyskają na to specjalne zezwolenie drugiej Umawiającej się Strony.

Przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony nie są uprawnieni do wykonywania przewozów podróżnych lub ładunków między terytorium drugiej Umawiającej się Strony a państwem trzecim, z wyjątkiem przewozów wykonywanych tranzytem przez kraj rejestracji pojazdu samochodowego lub przewozów, na które zostało wydane zezwolenie drugiej Umawiającej się Strony.

W przypadku przewozu ładunków między terytorium drugiej Umawiającej się Strony a państwem trzecim, wykonywanego tranzytem przez kraj rejestracji pojazdu samochodowego, znajduje zastosowanie system zezwoleń przewidziany w art. 4 niniejszej Umowy.

 

Art. 10

Pojazdy samochodowe każdej Umawiającej się Strony, kierowcy a także przewożone osoby i ładunki będą korzystać z niezbędnej pomocy na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Art. 11

Przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony, wykonujący na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przewozy przewidziane w niniejszej Umowie, uiszczają podatki i opłaty obowiązujące na tym terytorium.

Właściwe władze Umawiających się Stron mogą wzajemnie uzgodnić zastosowanie częściowego lub całkowitego zwolnienia od podatków i opłat związanych z wykonywaniem przewozów przewidzianych w niniejszej Umowie oraz z wydawaniem na nie zezwoleń.

 

Art. 12

Prawa jazdy, wydane przez właściwą władzę jednej Umawiającej się Strony i ważne na jej terytorium, będą uznawane za ważne na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

 

Art. 13

Paliwo znajdujące się w zwykłych zbiornikach pojazdów będzie wolne od opłat celnych.

 

Art. 14

Przewoźnicy i ich personel obowiązani są przestrzegać postanowień prawnych, w szczególności postanowień dotyczących przewozów i ruchu drogowego, obowiązujących na terytorium każdej z Umawiających się Stron.

 

Art. 15

Rozliczenia i płatności wynikające z wykonywania niniejszej Umowy będą dokonywane zgodnie z umowami płatniczymi obowiązującymi między Umawiającymi się Stronami.

 

Art. 16

Właściwe władze Umawiających się Stron tworzą Komisję Mieszaną w celu zapewnienia wykonywania niniejszej Umowy.

Komisja Mieszana zbiera się w razie potrzeby na żądanie właściwej władzy jednej z Umawiających się Stron na przemian na terytorium każdej z Umawiających się Stron.

 

Art. 17

Traci moc umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Ludowej Republiki Bułgarii o międzynarodowej komunikacji samochodowej, podpisana w Sofii dnia 3 października 1964 r.

 

Art. 18

Umowa niniejsza podlega zatwierdzeniu przez Rządy Umawiających się Stron i wejdzie w życie w dniu wymiany not zatwierdzających. Umawiające się Strony zgadzają się na prowizoryczne stosowanie postanowień niniejszej Umowy od dnia jej podpisania.

 

Art. 19

Umowa niniejsza jest zawarta na jeden rok. Ulega automatycznemu przedłużaniu na dalsze okresy jednoroczne, jeżeli żadna z Umawiających się Stron nie wypowie jej w drodze notyfikacji na trzy miesiące przez upływem terminu.

 

Sporządzono w Sofii dnia 22 grudnia 1972 r. w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim i bułgarskim, przy czym obydwa mają jednakową moc.