Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej o międzynarodowych przewozach drogowych podróżnych i ładunków z dnia 3 marca 1968 r.

Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rząd Republiki Francuskiej, pragnąc przyczynić się do rozwoju przewozów drogowych podróżnych i ładunków między obydwoma państwami, jak również w tranzycie przez ich terytoria, uzgodniły co następuje:

Art. 1

Każda z Umawiających się Stron przyznaje przewoźnikom drugiej Umawiającej się Strony prawo przewozu podróżnych i ładunków między obydwoma państwami bądź tranzytem przez ich terytoria pojazdami samochodowymi, zarejestrowanymi na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.

Prawo określone w ust. 1 przyznaje się tylko przewoźnikom, którzy są uprawnieni do wykonywania przewozów przewidzianych niniejszą Umową na terytorium swojego państwa.

 

Przewóz podróżnych

Art. 2

Przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony mogą wykonywać przewozy podróżnych autobusami na terytorium drugiej Umawiającej się Strony lub tranzytem przez to terytorium tylko na podstawie uprzedniego zezwolenia właściwych władz tej drugiej Umawiającej się Strony, z wyjątkiem przewozów wymienionych w art. 5 niniejszej Umowy.

Art. 3

Wnioski o udzielenie zezwolenia powinny być przedkładane przez przewoźników właściwym władzom drugiej Umawiającej się Strony.

Art. 4

1. Wnioski o udzielenie zezwolenia na prowadzenie regularnych linii autobusowych powinny być kierowane do właściwych władz państwa, w którym znajduje się siedziba wnioskodawcy. Do wniosku powinny być dołączone następujące materiały:

projekt rozkładu jazdy,

projekt taryfy,

schemat trasy,

przewidziany termin uruchomienia linii.

2. Jeżeli właściwe władze państwa, w którym znajduje się siedziba wnioskodawcy, zamierzają uwzględnić wniosek wymieniony w ust. 1, przesyłają one jeden egzemplarz wniosku właściwym władzom drugiej Umawiającej się Strony.

3. Właściwe władze każdej Umawiającej się Strony wydają zezwolenia obowiązujące na ich terytorium. Właściwe władze Umawiających się Stron przekazują sobie bezzwłocznie zezwolenia.

4. Właściwe władze wydają te zezwolenia na zasadzie wzajemności.

Art. 5

Wykonywanie przewozów podróżnych autobusami innych niż przewozy regularne nie wymaga uprzedniego zezwolenia właściwych władz drugiej Umawiającej się Strony z zastrzeżeniem następujących warunków:

pojazd przewozi tę samą grupę podróżnych na całej trasie i powraca z nią do punktu swojego wyjazdu, bez zabierania lub pozostawiania podróżnych po drodze,

przewóz nie jest wykonywany w nocy, a dzienne etapy przejazdu nie przekraczają 500 kilometrów.

 

Art. 6

Przewoźnicy wykonujący przewozy odpowiadające warunkom określonym w art. 5 niniejszej Umowy powinni wypełnić deklarację, której wzór ustala się w drodze porozumienia właściwych władz obu państw.

Przewozy ładunków

Art. 7

Wszelkie przewozy ładunków między obu państwami lub tranzytem przez ich terytoria są wykonywane na podstawie uprzednio uzyskanego zezwolenia.

Art. 8

1. Zezwolenia te mogą być dwojakiego rodzaju:

zezwolenia na przejazd jednorazowy lub na przejazdy wielokrotne, których termin ważności nie może przekraczać trzech miesięcy,

zezwolenia okresowe, obejmujące nieokreśloną liczbę przejazdów, ważne na jeden rok.

2. Zezwolenie na przewóz uprawnia przewoźnika do zabrania ładunków w drodze powrotnej.

Art. 9

Zezwolenia są udzielane przedsiębiorstwom transportowym przez właściwe władze państwa rejestracji pojazdów samochodowych należących do wymienionych przedsiębiorstw, w ramach kontyngentów ustalanych corocznie w drodze wzajemnego porozumienia właściwych władz obu państw.

Art. 10

1. Właściwe władze wydają zezwolenia poza kontyngentem na następujące przewozy:

przewozy związane z przeprowadzką,

przewozy przedmiotów przeznaczonych na targi lub wystawy,

przewozy zwierząt, pojazdów lub sprzętu sportowego, przeznaczonych na imprezy sportowe,

przewozy dekoracji i rekwizytów teatralnych,

przewozy instrumentów muzycznych i materiałów przeznaczonych do zapisu radiowego, filmowego, telewizyjnego lub na jakąkolwiek inną imprezę artystyczną.

2. Poza tym nie podlegają zezwoleniom przewozy zwłok pojazdami specjalnie do tego przystosowanymi.

Art. 11

Zezwolenia są drukowane w językach obu Umawiających się Stron, według wzorów ustalonych we wzajemnym porozumieniu między właściwymi władzami Umawiających się Stron.

Władze te przekazują sobie in blanco niezbędną liczbę zezwoleń na wykonywanie przewozów na podstawie niniejszej Umowy.

 

Postanowienia różne

Art. 12

Każda Umawiająca się Strona zastrzega sobie prawo wymagania specjalnego zezwolenia na wykonywanie na swoim terytorium przewozów za pomocą pojazdów samochodowych, których rozmiary i ciężary bez lub z ładunkiem przekraczają najwyższe dopuszczalne wymiary i ciężary na danym terytorium, jak też na przewozy towarów niebezpiecznych.

Art. 13

Przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony nie są uprawnieni do wykonywania przewozów podróżnych lub ładunków pomiędzy dwiema miejscowościami położonymi na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony nie są uprawnieni do wykonywania przewozów podróżnych lub ładunków pomiędzy terytorium drugiej Umawiającej się Strony a państwem trzecim, wyjąwszy przewozy tranzytowe przez ich kraj pochodzenia lub przewozy mające specjalne zezwolenie tej drugiej Umawiającej się Strony.

 

Art. 14

Właściwe władze wydają bezpłatnie zezwolenia przewidziane w niniejszej Umowie.

Zezwolenia przewozowe powinny znajdować się w pojazdach samochodowych oraz powinny być okazywane na każde żądanie organów kontrolnych.

Zezwolenia lub karty sprawozdawcze są stemplowane przez władze celne przy wjeździe i wyjeździe z terytorium państwa, na którym są one ważne.

Postanowienia ust. 2 i 3 niniejszego artykułu stosuje się również do deklaracji przewidzianej w art. 6 niniejszej Umowy.

 

Art. 15

Przedsiębiorstwa wykonujące przewozy przewidziane w niniejszej Umowie uiszczają za przewozy wykonywane na terytorium drugiej Umawiającej się Strony podatki i opłaty obowiązujące na tym terytorium.

Właściwe władze Umawiających się Stron zbadają, pod jakimi warunkami mogą we wzajemnym porozumieniu zastosować częściowe lub całkowite zwolnienia od podatków i opłat.

 

Art. 16

Pojazdy samochodowe każdej Umawiającej się Strony, wjeżdżające czasowo na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, podlegają kontroli celnej bez wymagania krajowego lub międzynarodowego dokumentu celnego, gwarancji celnej, uiszczenia lub zdeponowania opłat celnych.

Z zastrzeżeniem powrotnego wywozu, członkowie załogi pojazdu samochodowego mogą wwozić bez opłat i bez zezwolenia swoje rzeczy osobiste i narzędzia niezbędne, na okres pobytu w kraju wjazdu, do wykonywania zawodu.

Części zamienne, przeznaczone do naprawy pojazdu samochodowego wykonującego przewozy przewidziane niniejszą Umową, są zwolnione od opłat celnych i ograniczeń przewozowych.

 

Art. 17

Regulowanie zobowiązań i należności wynikających z realizacji niniejszej Umowy następuje zgodnie z umowami płatniczymi obowiązującymi między Umawiającymi się Stronami.

Art. 18

Przedsiębiorstwa transportowe i ich pracownicy obowiązani są przestrzegać postanowień prawnych i regulaminowych, dotyczących wykonywania przewozów i ruchu drogowego, które obowiązują na terytorium Umawiających się Stron.

W sprawach nie uregulowanych niniejszą Umową ma zastosowanie prawo wewnętrzne każdej Umawiającej się Strony.

 

Art. 19

Właściwe władze Umawiających się Stron podają sobie do wiadomości przypadki poważniejszego naruszenia postanowień niniejszej Umowy i podejmują wszelkie niezbędne środki i sankcje w celu zapewnienia przestrzegania niniejszej Umowy.

Art. 20

Umawiające się Strony przekazują sobie informacje, kto jest właściwą władzą sprawującą nadzór nad realizacją niniejszej Umowy oraz w sprawach wymiany informacji statystycznych lub innych.

Art. 21

Właściwe władze Umawiających się Stron regulują w protokole wszystkie sprawy związane z realizacją niniejszej Umowy.

W celu zapewnienia właściwej realizacji postanowień niniejszej Umowy Umawiające się Strony tworzą Komisję Mieszaną.

Komisja Mieszana zbiera się w miarę potrzeby na żądanie właściwych władz jednej z Umawiających się Stron.

Komisja Mieszana jest upoważniona w razie potrzeby do zmiany protokołu przewidzianego w ust. 1.

 

Art. 22

Niniejsza Umowa podlega zatwierdzeniu zgodnie z postanowieniami konstytucyjnymi każdego z obu państw i wchodzi w życie w dniu wymiany not stwierdzających, że uczyniono zadość tym postanowieniom.

Art. 23

Niniejsza Umowa zawarta jest na czas nieokreślony.

Może być wypowiedziana przez każdą z Umawiających się Stron najpóźniej na trzy miesiące przed końcem roku kalendarzowego i w tym przypadku traci moc obowiązującą z upływem tego roku.

 

Sporządzono w Warszawie w dniu 3 marca 1968 r., w dwóch egzemplarzach, każdy w językach polskim i francuskim, przy czym oba teksty mają jednakową moc.