Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 30 sierpnia 1996 r. (wejdzie w życie po jej przyjęciu w przewidzianym trybie)

 

Rząd Rzeczypospolitej Polskiej i Rząd Federacji Rosyjskiej zwane dalej Umawiającymi się Stronami, kierując się dążeniem do rozwoju samochodowej komunikacji pasażerskiej i towarowej między obu państwami oraz w tranzycie przez ich terytoria, a także dążąc do ułatwienia tej komunikacji, uzgodniły co następuje:

Art. 1

Zgodnie z niniejszą Umową wykonywane są drogowe przewozy podróżnych i ładunków między obu państwami, w tranzycie przez ich terytoria, a także do/z państw trzecich, pojazdami zarejestrowanymi w Rzeczypospolitej Polskiej i w Federacji Rosyjskiej.

Art. 2

W rozumieniu niniejszej Umowy następujące określenia oznaczają:

1. "Przewoźnik" - osobę fizyczną lub prawną, zarejestrowaną na terytorium państwa jednej z Umawiających się Stron i dopuszczoną, zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem wewnętrznym jej państwa, do wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych podróżnych i ładunków.

2. "Pojazd samochodowy":

1. przy przewozach ładunków - samochód ciężarowy, samochód ciężarowy z przyczepą, ciągnik samochodowy lub ciągnik samochodowy z naczepą,

2. przy przewozach podróżnych - autobus, tj. pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu podróżnych i mający co najmniej 8 miejsc siedzących, nie licząc miejsca kierowcy, a także autobus z przyczepą do przewozu bagażu.

3. "Regularne przewozy podróżnych" - przewozy podróżnych wykonywane autobusami według uprzednio uzgodnionej trasy przejazdu ze wskazaniem początkowego i końcowego punktu przejazdu oraz przystanków.

4. "Nieregularne przewozy" - wszystkie pozostałe przewozy.

 

Art. 3

1. Regularne przewozy podróżnych autobusami w ruchu dwustronnym i tranzytowym wykonywane są na podstawie zezwoleń wydawanych przez właściwe organy Umawiających się Stron.

2. Wnioski dotyczące zorganizowania takich przewozów Strony przekazują sobie wzajemnie odpowiednio wcześnie za pośrednictwem właściwych organów Umawiających się Stron. Wnioski powinny zawierać dane dotyczące: nazwy przewoźnika (firma), trasy przejazdu, rozkładu jazdy, taryfy, przystanków, na których podróżni będą wsiadali i wysiadali, jak również planowanego czasu i częstotliwości przewozów.

3. Właściwe organy Umawiających się Stron będą wydawały zezwolenia (w formie pisemnej) na odcinki dróg przebiegające przez terytoria ich państw.

 

Art. 4

1. Nieregularne przewozy podróżnych autobusami między obydwoma krajami albo tranzytem przez ich terytoria wykonywane są bez zezwoleń w przypadkach, gdy grupa podróżnych w tym samym składzie jest przewożona tym samym autobusem na całej trasie przejazdu:

1. jeżeli przewóz rozpoczyna się i kończy na terytorium Umawiającej się Strony państwa rejestracji autobusu,

2. jeżeli przewóz rozpoczyna się na terytorium Umawiającej się Strony państwa rejestracji autobusu i kończy na terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony, pod warunkiem, że autobus opuści to terytorium w stanie próżnym.

2. Zezwolenia także nie wymaga:

1. wjazd pustych autobusów w celu powrotnego przewozu przez tego samego przewoźnika grupy podróżnych z miejsca znajdującego się na terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony, do którego ta grupa była wcześniej przywieziona (w przypadku wymienionym w ust. 1 lit. b niniejszego artykułu) do miejsca początkowego wyjazdu,

2. zamiana niesprawnego autobusu na inny autobus.

3. Przy przewozach przewidzianych w ust. 1 i ust. 2 lit. a niniejszego artykułu kierowca autobusu obowiązany jest mieć dokument, zawierający listę podróżnych według wzoru uzgodnionego przez właściwe organy Umawiających się Stron.

4. Nieregularne przewozy podróżnych, niezgodne z postanowieniem ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, wymagają w każdym oddzielnym przypadku zezwolenia właściwego organu drugiej Umawiającej się Strony. Właściwe organy Umawiających się Stron wzajemnie uzgadniają tryb wymiany tych zezwoleń i ich wzór.

 

Art. 5

1. Przewozy ładunków między obu państwami lub w tranzycie przez ich terytoria, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 6 niniejszej Umowy, wykonywane są pojazdami samochodowymi na podstawie zezwoleń wydawanych przez właściwe organy Umawiających się Stron.

2. Na każdy przewóz ładunków wymagane jest oddzielne zezwolenie, które uprawnia do wykonania jednej jazdy tam i z powrotem, jeżeli nie zostanie to inaczej określone w samym zezwoleniu.

3. Właściwe organy Umawiających się Stron corocznie będą przekazywać sobie wzajemnie uzgodnioną liczbę formularzy zezwoleń na przewozy ładunków. Formularze te powinny być zaopatrzone w pieczęć i podpis właściwego organu wydającego zezwolenia.

4. Właściwe organy Umawiających się Stron wzajemnie uzgadniają tryb wymiany formularzy zezwoleń.

 

Art. 6

1. Zezwolenia wymienione w art. 5 niniejszej Umowy nie są wymagane przy przewozach:

1. eksponatów, urządzeń i materiałów przeznaczonych na targi i wystawy,

2. środków transportu, zwierząt oraz różnego rodzaju sprzętu i mienia przeznaczonego do przeprowadzania imprez sportowych,

3. dekoracji oraz rekwizytów teatralnych, instrumentów muzycznych, wyposażenia i sprzętu niezbędnego do realizacji zdjęć filmowych, audycji radiowych i telewizyjnych,

4. ciał i prochów osób zmarłych,

5. uszkodzonych pojazdów, zarejestrowanych na terytorium państwa jednej z Umawiających się Stron,

6. mienia przesiedleńczego,

7. ładunków transportowanych pojazdami o nośności do 3,5 t i masie całkowitej do 6t,

8. ładunków, na których przewóz zgodnie z art. 7 niniejszej Umowy otrzymano zezwolenie specjalne.

Nie wymaga się zezwoleń na przejazd samochodów pomocy drogowej.

2. Wyjątki przewidziane w pkt. a, b i c ust. I niniejszego artykułu mają zastosowanie tylko w przypadku, gdy ładunek podlega zwrotowi do państwa, w którym został zarejestrowany pojazd samochodowy, bądź ładunek będzie przewożony przez terytorium państwa trzeciego.

3. Komisja Mieszana, o której mowa w art. 18 niniejszej Umowy, jest upoważniona do zmiany zakresu stosowanych zwolnień z wymogu posiadania zezwoleń.

 

Art. 7

1. Jeżeli gabaryty lub ciężar pojazdu samochodowego jadącego bez ładunku lub z ładunkiem, a także nacisk na oś przekraczają normy obowiązujące na terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony, a także przy przewozach niebezpiecznych ładunków, przewoźnik obowiązany jest mieć specjalne zezwolenie wydane przez właściwy organ drugiej Umawiającej się Strony.

2. Jeżeli wymienione w ust. 1 niniejszego artykułu zezwolenie przewiduje przejazd pojazdu samochodowego na określonej trasie, przewóz powinien odbywać4. się po tej trasie.

 

Art. 8

1. Przewozy przewidziane w niniejszej Umowie mogą być wykonywane tylko przez przewoźników, którzy zgadnie z wewnętrznym ustawodawstwem własnego państwa mają prawo do wykonywania przewozów międzynarodowych.

2. Pojazdy samochodowe, uczestniczące w przewozach międzynarodowych, powinny mieć4. znaki rejestracyjne i rozpoznawcze własnego państwa.

 

Art. 9

1. Przewoźnikowi nie zezwala się na wykonywanie przewozów podróżnych i ładunków między dwoma punktami znajdującymi się na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

2. Przewoźnik może wykonywać przewozy z terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony na terytorium trzeciego państwa oraz z terytorium trzeciego państwa na terytorium państwa jednej z Umawiających się Stron, jeżeli otrzyma specjalne zezwolenie wydane przez właściwe organy drugiej Umawiającej się Strony.

 

Art. 10

1. Kierowca autobusu lub samochodu ciężarowego powinien mieć krajowe lub międzynarodowe prawo jazdy, którego kategoria powinna odpowiadać prowadzonemu przez niego pojazdowi samochodowemu, jak również krajowe dokumenty rejestracyjne pojazdu samochodowego.

2. Zezwolenie oraz inne dokumenty, które są wymagane stosownie do postanowień niniejszej Umowy, powinny znajdować się w pojeździe samochodowym, którego dotyczą, i powinno się je okazywać na żądanie właściwych organów kontrolnych.

 

Art. 11

1. Przewoźnicy wykonujący przewozy podróżnych i ładunków na podstawie niniejszej Umowy uiszczają na terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony opłaty drogowe i podatki zgodnie z obowiązującym w tym państwie ustawodawstwem wewnętrznym.

2. Właściwe organy obu Umawiających się Stron mogą na zasadach y wzajemności uzgodnić częściowe lub całkowite zwolnienie z opłat drogowych, przewidzianych w ust. 1 niniejszego artykułu, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 7 ust. 1 niniejszej Umowy.

 

Art. 12

1. Na podstawie niniejszej Umowy przy przewozach zwolnione zostają z opłat celnych, podatków oraz pozwoleń przywożone na obszar drugiej Umawiającej się Strony:

1. paliwo znajdujące się w zbiornikach wbudowanych fabrycznie, przewidzianych dla każdego modelu pojazdu samochodowego, połączonych technologicznie i konstrukcyjnie z układem paliwowym silnika,

2. smary w ilościach niezbędnych do wykorzystywania podczas przewozu,

3. części zapasowe i narzędzia przeznaczone do naprawy pojazdu samochodowego wykonującego przewóz międzynarodowy.

2. Nie wykorzystane części zapasowe podlegają z powrotem wywozowi, a części wymienione powinny być wywiezione lub zniszczone bądź zdane w trybie ustalonym na terytorium państwa drugiej Umawiającej się Strony.

 

Art. 13

Na podstawie niniejszej Umowy przewozy mogą być wykonywane pod warunkiem obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Przewoźnik obowiązany jest wcześniej ubezpieczyć każdy pojazd samochodowy wykonujący powyższe przewozy.

Art. 14

W kwestiach dotyczących kontroli granicznej, celnej i sanitarnej będą stosowane postanowienia umów międzynarodowych, których uczestnikami są obie Umawiające się Strony, a przy rozstrzyganiu spraw nie uregulowanych tymi umowami będzie stosowane wewnętrzne ustawodawstwo każdej z Umawiających się Stron.

Art. 15

Kontrola graniczna, celna i sanitarna przy przewozach osób ciężko chorych, regularnych przewozach podróżnych oraz przewozach zwierząt i ładunków szybko psujących się będzie odbywała się poza kolejnością.

Art. 16

Przewoźnicy obu Umawiających się Stron obowiązani są przestrzegać przepisów ruchu drogowego oraz innych przepisów prawa państwa, na którego terytorium znajduje się pojazd samochodowy.

Art. 17

1. W przypadku naruszenia przez przewoźnika postanowień niniejszej Umowy właściwe organy Umawiającej się Strony, na terytorium której pojazd samochodowy jest zarejestrowany, zobowiązane są na prośbę właściwych organów drugiej Umawiającej się Strony, na terytorium państwa której naruszenie miało miejsce, niezależnie od obowiązującego ustawodawstwa wewnętrznego własnego państwa zastosować jeden z następujących środków:

1. ostrzeżenie przewoźnika, który dokonał naruszenia,

2. ostrzeżenie przewoźnika, który dokonał naruszenia, że w razie powtórnego naruszenia będą w stosunku do niego zastosowane środki wymienione pod lit. c niniejszego ustępu,

3. czasowe zawieszenie lub całkowite pozbawienie przewoźnika praw do przewozów wydanych na podstawie postanowień niniejszej Umowy.

Właściwe organy drugiej Umawiającej się Strony powinny być poinformowane o podjętych środkach.

2. Postanowienia niniejszego artykułu nie wykluczają sankcji przewidzianych w ustawodawstwie obowiązującym w państwie, na terytorium którego naruszenie zostało popełnione.

 

Art. 18

1. W celu wykonania postanowień niniejszej Umowy Umawiające się Strony powołają Komisję Mieszaną, która będzie zbierała się nie rzadziej niż raz w roku.

2. Wykonanie niniejszej Umowy odbywa się zgodnie z postanowieniami protokołu stanowiącego integralną część Umowy - załącznik nr 1.

 

Art. 19

Sprawy nie uregulowane niniejszą umową oraz umowami międzynarodowymi, których uczestnikami są obie Umawiające się Strony, będą rozstrzygane zgodnie z wewnętrznym ustawodawstwem każdej z Umawiających się Stron.

Art. 20

Niniejsza Umowa nie narusza praw i obowiązków Umawiających się Stron, wynikających z innych zawartych przez nie umów międzynarodowych.

Art. 21

Niniejsza Umowa podlega przyjęciu zgodnie z ustawodawstwem każdej z Umawiających się Stron, wejdzie w życie po upływie 30 dni od dnia wymiany not dyplomatycznych stwierdzających jej przyjęcie i zachowuje swoją ważność aż do upływu 90 dni od dnia, w którym jedna z Umawiających się Stron zawiadomi w drodze notyfikacji drugą Umawiającą się Stronę o wypowiedzeniu Umowy.

Sporządzono w Warszawie dnia 30 sierpnia 1996 r. w dwóch oryginalnych egzemplarzach, każdy w językach polskim i rosyjskim, przy czym oba teksty mają jednakową moc.