1. Albania

2. Austria

3. Belgia

4. Białoruś

5. Bułgaria

6. Chorwacja

7. Cypr

8. Czechy

9. Dania

10. Estonia

11. Finlandia

12. Francja

13. Grecja

14. Hiszpania

15. Holandia

16. Irak

17. Iran

18. Jordania

19. Jugosławia

20. Kazachstan

21. Litwa

22. Luksemburg

23. Łotwa

24. Maroko

25. Mołdowa

26. Niemcy
Protokół Poczdamski

27. Norwegia

28. Portugalia

29. Rosja

30. Rumunia

31. Słowacja

32. Słowenia

33. Syria

34. Szwajcaria

35. Szwecja

36. Tunezja

37. Turcja

38. Ukraina

39. Węgry

40. Wielka Brytania

41. Włochy

Umowy dwustronne

                   Przy wykonywaniu usług w międzynarodowym transporcie drogowym szczególne znaczenie mają umowy i porozumienia zawarte między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a ministrami państw, z którymi zostały one podpisane.

Strony umowy dwustronnej lub porozumienia tworzą Komisję Mieszaną w celu realizacji jej postanowień. Komisja Mieszana zbiera się na wniosek jednej ze stron umowy i na swych posiedzeniach informuje się wzajemnie o osiągniętych celach, trudnościach i nieprawidłowościach w wykonywaniu przewozów oraz zmianach przepisów i aktów prawnych. Na podstawie analizy wielkości wykonywanych przewozów pomiędzy stronami Komisja Mieszana ustala limity kontyngentu zezwoleń. Z posiedzeń Komisji Mieszanych sporządzane są protokoły dla każdej ze stron. Protokoły z ustaleń Komisji Mieszanych również nigdzie nie zostały opublikowane, a w nich zapisane zostają wzajemne ustalenia zasad wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych.

Polska nie będąc jeszcze członkiem Unii Europejskiej, a jedynie państwem stowarzyszonym, zawarła 41 umów dwustronnych z krajami wymienionymi z lewej strony.

Umowy te niestety nie zostały do tej pory opublikowane w aktach promulgacyjnych.

Pomimo tego, że większość umów zawarta została już kilkadziesiąt lat temu, pozostają one w dalszym ciągu aktualne, jednak konieczne jest rozwianie powstających wątpliwości dotyczących w szczególności umów zawartych z krajami:

Austria - jest jedynym krajem z którym zawarte zostały 
             trzy oddzielne porozumienia dotyczące :

1. międzynarodowych przewozów towarów
   (Porozumienie z dnia 19 sierpnia 1993 r.)

2. przewozu osób w przekraczającej granice państwowe regularnej komunikacji autobusowej (Porozumienie z dnia 1 marca 1966 r.)

3. nieregularnych międzynarodowych przewozów osób w transporcie drogowym (Porozumienie z dnia 4 grudnia 1997 r.)

Czechy - umowa zawarta została między Rządem Polskiej
              Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Czechosłowackiej
              Republiki Socjalistycznej o międzynarodowych przewozach
              drogowych z dnia 8 grudnia 1970 r.

Rosja  -   umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
              Federacji Rosyjskiej o międzynarodowych przewozach
              drogowych z dnia 30 sierpnia 1996 r. (wprowadzana
              w życie po jej przyjęciu w przewidzianym trybie).

Słowacja - umowa zawarta została między Rządem Polskiej
                Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Czechosłowackiej
                Republiki Socjalistycznej o międzynarodowych przewozach
                drogowych z dnia 8 grudnia 1970 r.

       Ustawa z dnia 2 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania międzynarodowego transportu drogowego (Dz.U. Nr 106, poz. 667) zobowiązuje przewoźnika pod rygorem cofnięcia mu uprawnienia (art. 13 pkt 1, ust. 5) do przestrzegania warunków określonych w umowach międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską w zakresie międzynarodowego transportu drogowego.

      W postanowieniach umów dwustronnych i polskich przepisach prawnych występują co prawda pewne rozbieżności. Odwołując się do Konstytucji (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z 1997r.) okazuje się, że (art. 87 stanowi) źródłami prawa w Polsce są: Konstytucja, ustawy i ratyfikowane umowy międzynarodowe. Tak więc można tu stwierdzić, że umowy dwustronne i porozumienia nie zostały nigdy ratyfikowane, a jedynie notyfikowane. Nie powinny one zatem teoretycznie stanowić podstawy do ustalania uprawnień i obowiązków obywateli polskich.

     Jednak życie w tym przypadku dalece odbiega od założeń teoretycznych, bo umowy dwustronne kompleksowo regulują warunki wykonywania wszystkich rodzajów przewozów w ramach międzynarodowego transportu drogowego.

      Niniejsze opracowanie poświęcone umowom dwustronnym przygotowane zostało w oparciu o publikację Stanisława Sobonia, „Międzynarodowy transport drogowy”, wydaną przez Infor, Warszawa 1998 r.