Umowa między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Włoskiej o międzynarodowych przewozach drogowych z dnia 13 lipca 1968 r.

 

Rząd Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rząd Republiki Włoskiej, pragnąc uregulować i ułatwić przewozy drogowe podróżnych i ładunków między obu państwami, jak również w tranzycie przez ich terytoria, uzgodniły co następuje:

Art. 1

Przewoźnicy każdej z Umawiających się Stron mogą wykonywać przewozy podróżnych i towarów między obu państwami, jak również w tranzycie przez ich terytoria pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy.

Uprawnienie wymienione w ust. 1 niniejszego artykułu przyznawane jest tylko przewoźnikom upoważnionym do wykonywania na terytorium ich państwa danego rodzaju przewozów przewidzianych w niniejszej Umowie.

 

I. Przewozy podróżnych

Art. 2

Przewozy podróżnych wykonywane autobusami lub autokarami między terytoriami obu państw, jak również w tranzycie przez te terytoria podlegają systemowi zezwoleń lub koncesji, z wyjątkiem przewozów wymienionych w art. 4.

Art. 3

Linie regularne między obu państwami lub w tranzycie przez ich terytoria są ustanawiane w drodze obopólnego porozumienia właściwych władz obu Umawiających się Stron.

Art. 4

Okazyjne przewozy turystyczne nie wymagają zezwoleń. Postanowienie to stosuje się we wszystkich przypadkach, kiedy te same osoby są przewożone tym samym pojazdem:

w ramach podróży okrężnej, która zaczyna się i kończy na terytorium kraju rejestracji pojazdu,

w ramach podróży, która zaczyna się na terytorium kraju rejestracji pojazdu, a kończy na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, pod warunkiem, że pojazd wróci do kraju rejestracji w stanie próżnym,

jeżeli pojazd wjeżdża w stanie próżnym w celu dokonania naprawy zgodnie z postanowieniami, które zostaną ustalone przez Komisję Mieszaną wymienioną w art. 22.

 

Art. 5

Przewóz podróżnych autobusami lub autokarami inny niż przewóz regularny (art. 3) i przewóz turystyczny (art. 4) podlega systemowi zezwoleń. Zezwolenia te są wydawane przez właściwe władze drugiej Umawiającej się Strony.

Art. 6

Warunki, zgodnie z którymi wydawane są zezwolenia i koncesje wymienione w art. 3 i 5, dotyczące w szczególności ważności zezwoleń, taryf oraz innych warunków przewozu, jak również dokumentów kontrolnych dla wszystkich rodzajów przewozów, będą ustalone przez Komisję Mieszaną wymienioną w art. 22.

II. Przewozy towarów

Art. 7

Wszystkie przewozy towarów wykonywane na rachunek osób trzecich bądź też na własny rachunek między obu państwami lub w tranzycie przez ich terytoria podlegają systemowi zezwoleń, z wyjątkiem przypadków wymienionych w art. 9.

Art. 8

Zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów ładunków są ważne zarówno na sam pojazd, jak i na pojazd z przyczepą lub naczepą i upoważniają do wjazdu lub przejazdu tranzytem przez terytorium drugiej Umawiającej się Strony, w stanie ładownym lub próżnym.

W drodze powrotnej przewoźnicy mogą załadować towary na terytorium drugiej Umawiającej się Strony z przeznaczeniem do kraju rejestracji pojazdu.

Przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony mogą wykonywać przewozy pomiędzy terytorium drugiej Umawiającej się Strony a krajem trzecim lub odwrotnie, na podstawie specjalnego zezwolenia wydanego przez tę drugą Umawiającą się Stronę,

 

Art. 9

Nie podlegają systemowi zezwoleń:

przewozy rzeczy przesiedlenia wykonywane pojazdami specjalnie do tego przystosowanymi,

przewozy zwłok wykonywane pojazdami specjalnie do tego przystosowanymi,

przewozy materiałów i przedmiotów przeznaczonych na targi i wystawy,

przewozy koni wyścigowych, pojazdów samochodowych, motocykli, rowerów i innego sprzętu sportowego na imprezy sportowe,

przewozy instrumentów muzycznych, dekoracji i rekwizytów teatralnych,

przewozy materiałów przeznaczonych do wykonywania zapisu radiofonicznego, zdjęć filmowych i telewizyjnych.

Jednakże przewozy przewidziane pod literami c-f są zwolnione od systemu zezwoleń jedynie wtedy, gdy przewożone przedmioty lub zwierzęta zostaną następnie wywiezione z powrotem do kraju rejestracji pojazdu samochodowego.

Art. 10

Zezwolenia wymagane dla włoskich pojazdów samochodowych poruszających się na terytorium polskim są wydawane przez właściwą władzę włoską na formularzach przesłanych przez właściwą władzę polską w granicach kontyngentów ustalonych przez Komisję Mieszaną wymienioną w art. 22.

Zezwolenia wymagane dla polskich pojazdów samochodowych poruszających się na terytorium włoskim są wydawane przez właściwą władzę polską na formularzach przesłanych przez właściwą władzę włoską w ramach kontyngentów ustalonych przez wyżej wspomnianą Komisję Mieszaną.

 

Art. 11

Zezwolenia, o których mowa w art. 10, są trzech rodzajów:

zezwolenia ważne na jeden przejazd tam i z powrotem, który powinien być wykonany w ciągu trzech miesięcy od daty wydania,

zezwolenia na większą liczbę przewozów, które powinny być wykonane w okresie ważności wskazanym w zezwoleniu, nie mogącym przekroczyć jednego roku,

zezwolenia na jeden przejazd tam i z powrotem, również w tranzycie przez terytorium drugiej Umawiającej się Strony, który musi być wykonany w ciągu trzech miesięcy od daty wydania zezwolenia.

 

Art. 12

Zezwolenia muszą być opatrzone stemplem władz celnych przy wjeździe i wyjeździe z kraju, na który zostały wydane.

Art. 13

Każda Umawiająca się Strona zastrzega sobie prawo wymagania na swoim terytorium, oprócz normalnego zezwolenia, o którym mowa w art. 11, specjalnego zezwolenia na przewozy ładunków pojazdami samochodowymi, których rozmiary lub ciężar, w stanie ładownym lub próżnym, przekraczają maksymalne rozmiary lub ciężar dopuszczone na tym terytorium, jak również na przewozy materiałów niebezpiecznych.

III. Postanowienia ogólne

Art. 14

Przewoźnicy i ich personel są obowiązani przestrzegać przepisów prawnych i regulaminowych Umawiającej się Strony, na której terytorium się znajdują.

Art. 15

Przewoźnicy, mający siedzibę na terytorium jednej Umawiającej się Strony, nie są upoważnieni do wykonywania przewozów podróżnych i ładunków między dwoma miejscami położonymi na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Art. 16

Kontrola celna pojazdów samochodowych i wyposażenia jest regulowana postanowieniami umów międzynarodowych, w których uczestniczą obie Umawiające się Strony, w szczególności konwencji celnej w sprawie czasowego przywozu handlowych pojazdów drogowych, podpisanej w Genewie 18 maja 1956 r.

Paliwo i materiały pędne, znajdujące się w zwykłych zbiornikach pojazdów, są wolne od opłat celnych i wszystkich innych opłat i należności przywozowych, z tym że za zwykły zbiornik uważa się zbiornik przewidziany przez konstruktora dla danego typu pojazdów.

 

Art. 17

Przedsiębiorstwa, których siedziba znajduje się na terytorium jednej z Umawiających się Stron i które przewożą towary lub podróżnych na podstawie przepisów niniejszej Umowy, podlegają opłatom i podatkom od pojazdów i od przewozów przewidzianym przez prawo obowiązujące na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

W celu zapewnienia równości traktowania Komisja Mieszana wymieniona w art. 22 rozważy możliwość przyznawania, na zasadzie wzajemności, ulg podatkowych dopuszczalnych w myśl odpowiednich przepisów prawnych obowiązujących w obu państwach.

 

Art. 18

Prawa jazdy wydane przez właściwe władze jednej z Umawiających się Stron i ważne na jej terytorium są również ważne na terytorium drugiej Umawiającej się Strony.

Art. 19

Płatności wynikające z wykonywania niniejszej Umowy będą regulowane zgodnie z umowami płatniczymi obowiązującymi między obu Umawiającymi się Stronami, w chwili gdy płatności te są dokonywane,

Art. 20

Właściwe władze Umawiających się Stron ustalą we wspólnym porozumieniu i, jeżeli będzie to konieczne, w ramach Komisji Mieszanej wymienionej w art. 22, warunki wymiany wymaganych dokumentów i danych statystycznych.

Art. 21

W przypadku naruszenia któregoś z postanowień niniejszej Umowy, dokonanego na terytorium jednej z Umawiających się Stron, właściwa władza kraju rejestracji pojazdu obowiązana będzie, na żądanie właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony, przedsięwziąć wszelkie środki i sankcje konieczne do zapewnienia przestrzegania niniejszej Umowy.

Art. 22

Umawiające się Strony podadzą sobie wzajemnie do wiadomości, które władze są właściwe w sprawach dotyczących wykonywania niniejszej Umowy.

Przedstawiciele właściwych władz wspomnianych wyżej utworzą Komisję Mieszaną:

w celu określenia warunków przewozów podróżnych oraz kontyngentów zezwoleń, o których mowa w art. 10,

w celu ustalenia wzorów koncesji i zezwoleń oraz rozpatrzenia sposobu ich wydawania,

w celu badania problemów podatkowych w związku z art. 17 ust. 2,

w celu rozwiązywania ewentualnych trudności.

Komisja Mieszana będzie mogła również proponować właściwym władzom wszelkie środki zmierzające do ułatwienia i rozwoju przewozów między obu państwami.

Decyzje Komisji Mieszanej podlegają zatwierdzeniu przez właściwe władze Umawiających się Stron.

 

Art. 23

W przypadku zaistnienia wątpliwości lub rozbieżności dotyczących interpretacji lub stosowania niniejszej Umowy będą one rozstrzygane w drodze bezpośrednich rozmów między właściwymi władzami, względnie w drodze dyplomatycznej, gdyby rozmowy te nie dały rezultatów.

Art. 24

Niniejsza Umowa wejdzie w życie 15 dni po dokonaniu przez Umawiające się Strony wzajemnej notyfikacji, że zostały spełnione wymogi przewidziane w tym zakresie przez przepisy wewnętrznych systemów prawnych.

Niniejsza Umowa będzie obowiązywała przez jeden rok i będzie milcząco przedłużana z roku na rok, jeżeli nie zostanie wypowiedziana w drodze notyfikacji przez jedną z Umawiających się Stron nie później niż na trzy miesiące przed upływem okresu jej ważności.

Sporządzono w Warszawie w dniu 13 lipca 1968 , r. w dwóch egzemplarzach w języku francuskim.